Rozdział 1

Szłam po ulicach Londynu bacznie przyglądając się sklepowym witrynom. Wcisnęłam ręce głęboko do kieszeni czarnej skórzanej kurtki  i zacisnęłam usta, bo wiatr stopniowo szalał.  Szłam dalej zatapiając wzrok w chodniku.  Falowane, ciemnobrązowe włosy powiewały na wietrze. Słychać było stukanie obcasów na chodniku. W tle tłum ludzi z parasolami w popłochu biegających  w strony swoich domów.  Gdy szłam nie patrzyłam na nikogo.  Ktoś porządnie się na mnie wywrócił. Upadliśmy na chodnik. 

- Aua! - zawyłam z bólu

- Przepraszam Cię. Nic Ci nie jest?- usłyszałam głos jakiegoś chłopaka

- Nie. Mam tylko siniaki na udach, biodrach, tyłku i kolanach!- wygarnęłam i chwyciłam rękę, którą do mnie wystawił. Pomógł mi się podnieść.

- Mam mokre całe spodnie- narzekałam dotykając pośladków.

Chłopak zdjął bejsbolówkę i podał mi ją.

- Obwiąż ją sobie wokół pasa. Nie będzie widać.

- Dzięki. A nawet nie wiem jak masz na imię.

-  Zayn Malik- przedstawił się

- Aaa, już kojarzę. To tobą i twoimi przyjaciółmi zachwycają się miliony dziewczyn- potwierdziłam obojętnie     

- W tym również moja przyjaciółka. Drze się kiedy tylko was usłyszy lub zobaczy. - dodałam po chwili, na co się uśmiechnął.

- A ty jak masz na imię?- zapytał

- Katherine. 

- Katherine jakaa..?- zapytał przeciągle zerkając na mnie znacząco

- Obolała- dokończyłam. Uśmiechnęłam się do niego - Forbes

- Miło mi

- No i wzajemnie :)

Zaczęło dosłownie lać. Wiatr rozszalał się tak mocno, że drzewa zaczęły gwałtownie się kołysać. Słychać było dźwięk piorunów , a na szarym niebie dostrzec można było błyskawice.

- Chodź może do mnie do domu- zaproponował . Gdy spojrzałam na niego z podniesioną brwią, sprostował - Mam bliżej niż ty.

Zgodziłam się.

**

- Chcesz może gorące kakao?- zapytał podchodząc do blatu kuchennego

- Zależy. Czy ci się chce, czy nie.- odparłam i usiadłam na kanapie.

- Czyli robić.- mruknął pod nosem wsypując łyżeczki kakao do kubków.

Uśmiechnęłam się. Położyłam torbę na kanapie obok siebie. Sprawdziłam komórkę. Wiadomość od Candice.

Mam cię czymś trzepnąć? Gdzie jesteś? Martwię się...Burza szaleje..

- Candi

Westchnęłam.

Nie martw się. Spotkałam Zayna Malika..no wiesz tego z One Direction i teraz u niego jestem. Nie pytaj- wytłumaczę ci jak będę w domu.

- Kat.

Schowałam komórkę do torby nie czekając na kolejną wiadomość od Candice.

Zayn niósł ostrożnie dwa pełne kubki. Trzęsły mu się ręce.

Zaśmiałam się.

- Jeszcze tygodniowy zarost, siwe włosy i normalnie jak mój dziadek Gregory 

- Nie rozśmieszaj mnie teraz. Niosę gorącą czekoladę- uśmiechnął się nie spuszczając wzroku z kubków.

- Daj, pomogę Ci- wstałam i wzięłam od niego jeden kubek. Postawiliśmy je na szklanym stoliku obok kanapy.

Usiedliśmy wygodnie. 

- Trzy, dwa..- zaczął odliczać

- Ehm..co ty robisz?- zapytałam niepewnie

- Jeden.

Do mieszkania wbiegło czterech przystojnych chłopaków. Poznałam ich błyskawicznie.

- Mówiłem Ci! Ja chcę nowe kalosze!- krzyczał  Louis

- A ja Ci mówię, że one były w biedronki. To dla dzieci!- przemówił Harry

- Kłócicie się o kalosze?- wtrącił zdezorientowany  Liam

- Ej, patrzcie. Jakaś laska siedzi w naszym salonie- powiedział  obojętnie Niall. - No to ja idę coś zjeść.

Pozostali zrobili wielkie oczy na mój widok i podbiegli do mnie. Przykucnęli obok moich nóg. Zayn i ja dziwnie na nich patrzyliśmy.

- Ej, a to nie jest manekin?- zapytał odrętwiały Lou dotykając moje nogi i ręce.

- Nie idioto- skarcił go Liam

Harry tylko wzruszył niedbale ramionami. 

- Obstawiacie jedną wielką szopkę jak zobaczycie jakąś laskę.- oznajmił obojętnie i usiadł obok mnie na kanapie.

Kanapa była trzyosobowa. Ja pośrodku, a z obydwu stron Harry i Zayn. Louis usiadł na fotelu z lewej strony, a Liam z prawej.

- Ej! A ja niby gdzie mam usiąść?- zapytał zdezorientowany Niall

Podniosłam się z miejsca.

- Przepraszam. Chyba Cię podsiadłam. Siadaj.

Harry położył mi rękę na ramieniu i przyciągnął z powrotem na kanapę.

- Jest miejsce na krześle w kuchni. - krzyknął Louis

- Tak. Przecież to twoje ulubione miejsce w całym domu- przypomniał mu Liam

Wszyscy zaczęli się we mnie wpatrywać jak w obrazek. Zaczęłam nerwowo bawić się palcami. Tylko Zayn i Harry zachowali powagę.

- O boże..- walnął się w czoło Harry widząc, że chłopcy się ślinią . Zwrócił się w moją stronę - Wybacz im. Oni tak mają.

- J-jasne- jęknęłam

- Na pewno jesteś przyzwyczajona , że chłopcy tak na ciebie patrzą- powiedział Zayn

- No właśnie. Ale nie sławni  chłopcy..

Pięciu przystojniaków zaśmiało się. 

- Opowiedz coś o sobie- zaproponował Harry

- Nazywam się Katherine Forbes. Mam 19 lat..Manię zakupoholiczki..- opowiadałam o sobie.

                                              ***

- Chłopcy, ja muszę już iść. Robi się ciemno, a póki jest widno to pojadę autobusem.  - powiedziałam nagle i wstałam z kanapy przerywając miłą pogawędkę.  

- Szkoda- odparli chórem

Uśmiechnęłam się do nich.

- Odwiozę Cię. - zaproponował Harry sięgając po kluczyki od auta

- Dzięki, ale nie musisz marnować na mnie paliwa.

Otworzył drzwi i wyszedł już przed dom kierując się w stronę samochodu

- Nie gadaj tylko chodź- powiedział głośno 

Westchnęłam teatralnie.

- Na razie chłopcy - pożegnałam się

- Ej, tylko wymieńmy się szybko numerami- powiedział Louis

Napisałam im mój numer, a oni mi swoje.

Zamknęłam drzwi od ich domu i skierowałam się w stronę srebrnego samochodu.  Weszłam na miejsce pasażera obok Harry'ego.

- Niezły połysk- uśmiechnęłam się 

On też się uśmiechnął. Zobaczyłam jego dołeczki. Na żywo wydawały się jeszcze bardziej urocze.

- Na jakiej ulicy mieszkasz?

Podałam mu adres, on odpalił silnik i pojechaliśmy.

Ulewny deszcz padał na szybę. Raz co raz chodziły wycieraczki. Na drogę wybiegł jakiś kotek, Harry w porę zahamował. Trzymałam rękami kurczowo siedzenie. Przełknęłam ślinę i oddychałam głośno. Brunet spojrzał raz na drogę, a potem na mnie. Tak samo gwałtownie oddychając.

- Nic Ci nie jest?- zapytał

- Nie..nie w porządku. Nie mogę cały czas bać się samochodów.

- Bać się? A co cię niepokoi w samochodach?- zapytał zdumiony

- Od czasu, gdy moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym..ja..- przerwał mi

- Nie kończ. Rozumiem.

Spojrzałam na niego wdzięcznym wzrokiem.

- Mam jechać wolniej?

- Nie. Im szybciej mnie dowieziesz na miejsce, będzie lepiej dla nas obojga.- zaprzeczyłam

- Dobrze, jak chcesz.

**

- Jesteśmy- zauważył

- Dzięki. Za podwózkę.

Uśmiechnął się.

- Nie ma za co.

Chciałam już wysiąść z samochodu.

- Kiedy to było?- usłyszałam pytanie

- Co...?- zapytałam

- Ten wypadek. Przepraszam, że pytam. Ja chcę wiedzieć przez ile przez to przechodzisz.

- Dwa lata temu- oznajmiłam - Proszę nie  pytaj mnie więcej o to..- byłam zawstydzona sobą, że powiedziałam to tak cicho

- Dobrze. Trzymaj się- powiedział. Uśmiechnęłam się do niego nieśmiało - Narka

- Pa.

Odjechał, a ja weszłam do domu. 

- Jak było?- zapytała mnie podekscytowana Candice

- Świetnie. Są fajni i tacy normalni..nie to co inne sławy.

- Mówiłam Ci, że są zajebiści - odparła z satysfakcją

Zaśmiałam się krótko i objęłam ją ramieniem

- Tak, mówiłaś.

- A masz ich numery?- w jej oczach zobaczyłam blask

- A mam.- uśmiechnęłam się zwycięsko.

- A dasz?- zapytała robiąc słodkie oczka

- Spadaj lizusko- zaśmiałam się

- Dobranoc kochana- pożegnała się z uśmiechem wchodząc na górę.

- Hah, dobranoc dobranoc. - zaśmiałam się i też weszłam na górę.

Wzięłam szybki prysznic i weszłam pod kołdrę.

Popatrzyłam przez okno. Nadal  burza. 

Westchnęłam i zgasiłam światło. Ułożyłam się wygodnie w łóżku i zasnęłam.